Leśna czarownica, solo podróżniczka, rowerzystka, turystka. Enduro & gravel. Najbardziej lubię być w drodze, a o tym, kogo tam spotykam, co widzę i jakie historie podsłuchałam, piszę na tym blogu.
Wiem, że nadejdzie dzień, kiedy ty powiesz: „Wyjeżdżam.” Będziesz patrzył na mnie uważnie pociemniałymi oczami. Podskoczę pewnie i zaszczebiotam: „Do Radomia?”, jak zawsze ucieszona, zachwycona tym nigdy nie tracącym uroku… Dowiedz się więcej »Ship to Wreck
Podaję państwu niezawodny sposób, jak nie biegać: wystarczy zapisać się na bieg, a potem nie biegać, żeby nie przeziębić się przed biegiem. Po biegu wymyślę kolejny sprytny sposób. Ale pedałuję… Dowiedz się więcej »Porady #1
Mam ciągle sny, że wojna podchodzi mi pod próg drzwi jak powódź. Czytam ciągle, zachłannie, zwijam się nad płachtą gazety i w pewnym momencie widzę: „Mam za mało do stracenia,… Dowiedz się więcej »Sigh no more
Jak wrócić. Jak wrócić gdzieś, gdzie się nie było osiem lat. Co powiedzieć. Jak się przywitać. Jak usiąść, jak się zachować, co zrobić z rękami. Co zrobić z rękami. Co… Dowiedz się więcej »Frozen
Zawsze mówię o moim peryferyjnym krakowskim osiedlu, że mieszkam na krawędzi Dysku, jeden nieuważny krok i można spaść z krzykiem na grzbiety czterech słoni. Większość moich rozmówców łapie ten żart… Dowiedz się więcej »Disc’s not dead
Ocieram się głową jak kot. Nie mogę tego opowiedzieć, bo nagle utraciłam głos. Mam związane palce. Mogę tylko szeptać. Zmrużone cztery rzędy jasnych rzęs. Życie całe na przestrzeni rozgrzanego prześcieradła,… Dowiedz się więcej »Bring me a higher love
Zanim postawiłam stopę na jego nienajczystszym bruku, serce tysiąc razy chciało mi wyskoczyć z ciasnej klatki żeber. Strach. Strzały. Strzały. A potem maleńki samolot przyniósł mnie na swoich skrzydłach do… Dowiedz się więcej »I won’t be found
Osoby dramatu: N., lat 5. Mój Kot, lat 15. W Wigilię zwierzęta mówią ludzkim głosem. – N., i co ci ten kot powiedział? – „Już czas pokonać zło”. KONIEC Polecam… Dowiedz się więcej »Już czas
Otwieram jedno zapuchnięte oko i myślę: „O Boże”. I jest tak, jakby film zaciął się na tylko jednej scenie: wysiadam z autobusu nocą chwiejnie na swoim przystanku, wysiadam z autobusu… Dowiedz się więcej »Faint
Przybiegł natychmiast. Przegalopował krótki odcinek przywiędłej łąki, na moment znikł z pola widzenia zakryty murem cmentarza, by lekko wychynąć zza jego krawędzi i już, już zeskoczyć, dobiec, miauczeć. Uniesiony w… Dowiedz się więcej »Wracałam wczoraj do domu na rowerze i doznałam nagłego ataku paniki, że roztrzaskam się o bruk