Syndrom doktora Fausta

 
Nie pierwszy raz myślę, że kiedy krzyknę: „Chwilo, trwaj!” – wszystko natychmiast z głuchym łoskotem jebie się jak konstrukcja snu w Incepcji.

 

Nie chcę być niewdzięczna, nie chcę wydawać się próżna ani tym bardziej zarozumiała, ale na litość Pańską, każdy człowiek, nawet najmarniejszy wrzód, potrzebuje trochę szczęścia, do chuja.

 
A na mnie ciąży starożytna klątwa. Urodziłam się człowiekiem-gównem, horoskop natalny mam skundlony jak bezdomny pies i nigdy, nigdy, nigdy, nawet na moment nie mogę o tym zapomnieć.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Szlag.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *